December 8, 2007

सुमल्याची आश्रम वारी!!... (२)

"अरे, अरे काय ह्या?? ऑँ?? हयसर सगळे जमलेसत काय कारणान, तुम्ही झगडतसात काय कारणा काढून, अरे शोभता काय ह्या?? अशान काय्येक होवचा नाय हातून, समाजल्यात?? तर आता हो धयकालो बंद करात आणि मुद्याचा काय ता बोलाक लागात!!"

"मी काय म्हणतय काकानुं, असा केल्यान तर? म्हणजे बघा, एक तर तुम्ही जावात, तुम्ही म्हणजे कशे, जरा वडीलधारे नाऽऽऽय, मगे तुमका समाजतला कसा वागूचा, काय बघूचा… होय का नाय रे??"

"होय, होय…" सगळ्यांनीच होकार भरलो!! सगळ्यांचा एक झटक्यात झालेला एकमत बघून पारही अचंबित झालो!!

"अजून कोणाक धाडूयात?? ओ गुरवानु, तुम्ही जाशात काय?? तुमका आपला देवाधर्माचा माह्यत आसा, तुम्ही जावात काकांबरोबर..... काय हो काकानुं??"

परत एकदा होय, होय असो घोष झालो, अशा रितीन दोन मेंबर तरी ठरले.

"आता अजून कोणाक धाडूयात??"

"मी काय म्हणतय, आपल्या शाळेचे हेडमासतर आसत, तेंका जावदे हेंच्या बरोबर! जरा शहाणो माणूस बरोबर असलो म्हणजे बरा, नाऽऽऽय?"

"म्हणजे रे काय?? काका आणि गुरव काय वेडे रे?? काऽऽय मेलो बोलतासाऽऽऽ, समाजली अक्कल! उगी रव!!"

"रे उगीच अकलेवर जाव नको हां!! सांगान ठेवतय!!"

"अरे, अरे काय ह्या?? सतत कसले रे भांडत रवतत!! बायल माणसा तरी बरी रे तुमचेपेक्षा!! उगी रवात बघया!! आरे मास्तरांका असांदी बरोबर, मीच सुचवतलय होतय ह्या, शिक्षक आसात ते, चार बुका वाचलेली आसत, तेंका कळता बरा वाईट आपल्यापेक्षा… असांदेत" इति काका.

"आणि आता बायल मनशा कोण कोण जातली?? ह्यापण ठरवा बघू…"

"बायल मनशा?? ती कित्यां आणि?? थय काय तुझ्या आवशीचा डोहाळ जेवाण आसा की काय?? आणि बायल मनशा जातली आणि हयसर घराकडे कोण बघतला?? काय पण मेलो सांगतासा!!"

"अरे असा काय, ते स्वामीच नाय सांगी होते, की बायला माणसां पण येवूक व्हयी आणि तेणी पण बघूक व्हयो आश्रम म्हणान?? ता मी सांगी होतय!! आणि काय रे चुकला माझा?? बायल माणसांका बरोब्बर समाजता, कसा काय वातावरण आसा तां, समाजला?? तेंच्या दृष्टीन पण बघूक व्हया ना?? आजकाल सरकारात पण तेत्तिस टक्क्यांची भाषा करतत, वाचलेलय मां पेपरात?? मगे?? काय नुसतेच आपले नट्यांचे फोटो बघीत रवतय??"

"तां खरां, अरे मेल्या पण असा जाताला कोण घरदार अन पोरा टोरां टाकून??"

" मी सांगू कोणाक धाडूचा ता??" बाबल बोललो.

"बोल, बोल बाबल, काय म्हणी होतय?" काकांन विचारल्यान.

"काकांनु, ह्या तर खराच की कोणी घरातसून बायल माणसांक तसा पाठवचा नाय.... आता बायल माणसाबरोबर घोवाकय धाडूचो लागतलो मांऽऽऽ.... त्यापेक्षा, तुम्हींच काकीबायेक घेवन जायात आणि मास्तरानुं तुम्ही मास्तरीणकाकीक नेयात होऽऽ... कसा?? आणि बरोबर सुमल्याक नेयात!"

"रे, ह्या समाजला की, काकीबाय आणि मास्तरीणबाय जातले, ता ठीक, पण सुमल्या कित्या आणि?? थय काय हळदी कुंकू आसा काय रे?? काय फुगडे घालूचे आसत??"

"च्च!! इतक्या समाजणा नाऽऽऽय तुका?? रे, ही तशी जरा म्हातारी मंडळी जातत मां..... काकानु, मास्तरानु, रागाव नकात हांऽऽ म्हातारा म्हटलय म्हणान, पण आता तुम्हीच सांगात बघया, मी काय खोटा म्हणतय काय?? सुमल्या जायत तर तेंची काळजी घेईत नाऽऽऽयऽऽ.... अगदीच कसो रे तुझो वरचो भाग रिकामो?? द्येव विसारलो मुद्देमाल ठेवूक की मेल्या तू धावलेलय मागच्या बाजूक द्येव अक्कल वाटीत होतो तेंव्हा??"

"....मगे काकानु, काय वाटता तुमका??

अपूर्ण....

December 7, 2007

अन्न हे पूर्णब्रह्म!!...(२)

.... हे अगदीच राहवल नाही म्हणून!! अतिशय आनंदाने पोस्ट करतेय! :)

ज्या सहकार्‍याला मी आजपर्यंत सर्वात जास्त पिडलय ना की ताटातल टाकू नको म्हणून, तो माझ्या बरोबर कँटीनला आला होता जेवायला अन ताटात चक्क मोजकेच पदार्थ अन मोजक्या प्रमाणात!!!!

मला म्हणाला की "देखो, आज तुम्हारी बात का असर हो गया"

जेवणाच्या शेवटी स्वच्छ ताट पहायला त्यालाही बर वाटल, मला तर इतक बर वाटल!! आता तोही सांगेल म्हणे इतरांना. ऐकूनच छान वाटल. :)

अगदी ज्योतसे ज्योतच झाल की!!! :)

मराठीचिये पाईंका वक्र पाहे....

हा आजचा किस्सा, असच आज आठवला म्हणून... गमती, गमतीत :)

काय झाल, की बंगळुरुत आल्यावर एखाद्या तहानलेल्याला जस पाणी, पाणी व्हाव ना, अगदी तस्सच, मला मराठी, मराठी झाल होत!! कुठेही जा, आपल, कुडुकुडूच ऐकू यायच!! आणि मराठी आठवून बेचैन व्हायच!

नाही, नाही, माझी कुठल्याही भाषेशी कसलीही दुश्मनी नाहीये. खर सांगायच तर मला वेगळ्या भाषा शिकायला आवडत. वेगवेगळे शब्द वगैरे. आतापण माझ्याबरोबर काम करणार्‍या सहकार्‍यांना मी पीडतच असते की कन्नड शिकवा वगैरे..... शिकवणी सुरुपण झालीये अख्ख्या टीमकडून! :D मजा येते, पण शेवटी माय मराठी ती माय मराठीच ना?? म्हणजे मी ही अधून मधून विंग्रजी शब्द वापरतेच, अस काही ज्वलंत भाषाभिमानीपणा वगैरे नाही करत, पण शेवटी आपली भाषा ती आपलीच भाषा.

आता बघा, की जर मला म्हटल, की तुला २ पर्याय आहेत, सुंदर अलंकारयुक्त अस काही तरी कन्नड ऐक - आता खर तर,मुळात साध कन्नड पण मल येवढ येत नाही, तर अलंकारयुक्त काय कळणार कप्पाळ!! पण सध्ध्या कन्नड भागात आहे, मग पटकन तेच आल मनात, बर, हिंदी म्हणूयात - तर सुधारीत आवृत्तीनुसार अलंकारिक हिंदी ऐक, किंवा मराठीतल्या शिव्या ऐक, कोणता पर्याय निवडशील?? दुसर्‍या क्षणाला, मी भन्नाट शिव्या ऐकण्याचा पर्याय निवडेन!!! खरच, शप्पत!! यावर काहीही म्हणालात, तरी शेवटी, माझ्यासाठी, माझी मराठी आहेच माझा बाब्या!! आणि यावर कोणाचेच, काहीही विरुद्ध मत मला ऐकायचे नाहीये!! खलास!! :D

आणि तसही बरका, विरुद्ध, अभ्यासपूर्ण, चिकित्सक, तात्विक मतं मांडायचे, अन तीच मतं कशी योग्य आहेत (बरोबर नव्हेत, योग्यच!! बरोबर मत अस म्हटल की ते फुटकळ मत वाटत, योग्य म्हटल की कस एक वजन येत त्याला!) हे आग्रहानं आणि अट्टाहासानं प्रतिपादन (शब्द फाऽऽर महत्वाचाय बर!!) करण्याचे सगळे घाऊक हक्क आम्हां पुणेकरांकडे अत्यंत सुरक्षित आहेत!! कायमच्या निविदा भरल्यात आम्ही त्यासाठी अन त्या मंजूर झाल्याच असाव्यात!! :D त्याशिवाय का आम्हांला जमत अस हे वागा बोलायला सगळ आणि ते ही सतत?? असो, खूपच विषयांतर झाल.

तर, इथे आल्यावर, हापिसमधे कोणी माझ्या मराठीचिये कौतुके बोलणारे आहे का, ह्याच शोध घ्यायला लगेच सुरुवात केली आणि सुदैवाने चार एक टाळकी सापडली. बर वाटल, मग अर्थात आम्ही एकमेकांशी मराठीतूनच बोलायचो/बोलतो, जाम धमाल यायची आणि येते गप्पा मारायला, आणि सगळ्यात ग्रेट म्हणजे, दोन जण माझ्याच टीममधे आहेत.

तर, असच एकदा, गप्पा मारताना माझा एक मद्र देशीय सहकारी तिथे आला, रीतीप्रमाणे त्यालाही हाय हॅलो केल, कस चाललय वगैरे विचारल.. आणि, अर्थात हे विंग्रजीमधून, कारण, त्यांना एक मद्र आणि दुसरी विंग्रजी ह्या दोन भाषा सोडून, अगदी ते राहतात त्या राष्ट्राची भाषा बोलायची पण विलक्षण एलर्जी आहे!!

आणि कोणी काही लेक्चर द्यायच्या आत सांगतेय, मी मुळीच सगळ्यांना एकच पट्टीने मोजत नाहीये. माझी शेजारीण पण मद्र देशीयच आहे, आणि आमच एकदम गूळपीठ आहे. आणि ती चक्क मस्त हिंदीही बोलते, अन कधी कधी मला पण मद्र भाषेतले शब्द शिकवते, आणि मी ही शिकते. कुठलीच भाषा शिकायच मला काही वावड नाहीये, विरोध आहे तो प्रवृत्तीला, राष्ट्र भाषा येत नाही याचा अभिमान कसला?? हा तर निव्वळ करंटेपणा आहे, अस माझ मत आहे.

तर, सुरुवातीला ठीक बोलत होतो आम्ही इथल तिथल, मग तो एकदम, आमच्या मराठी बोलण्यावरच घसरला!! आणि मग ही मुक्ताफळ उडाली!! तेच मूळ संवाद घालायचा मोह आवरत नाहीये, म्हणून त्यातल्या त्यात सेंसॉर करून... :D

मद्रमॅन: व्हाऽऽट इस धिऽऽसऽऽऽ यू आल आऽऽऽऽलवेज स्पीक इन यूवर लॅंग्वेऽऽज... धिऽऽस इज वेऽऽऽऽरी रॉंग! ग वर जोर देऊन!

आम्ही जरा उडालोच!! अरेच्या! याला काय चावल आता!! आधी आम्ही समजलो की तो खेचतोय आमची, मग लक्षात आल की, तस नाही, खरच म्हणतोय तो, तेवढ्यात,

मद्रमॅन: यू मस्ट स्पीक इन अवर लॅंग्वेज, दु यू नो, देअर इज नोऽऽऽ लॅंग्वेज लाईक अवर्स!! इट इज इंटऽऽऽर् नॅशनल लंग्वेज, यू नो??

आमची डोचकी सटकायला लागलेली!!

मी: इंटरनॅशनल?? सिन्स व्हेन?? हाउ कम??

मद्रमॅन: यू डोंट नो?? व्हाऽऽट यू आर सेईंग?? इट इज स्पोकन इन श्रीलंका, यू नो दॅट???

आम्ही प्रचंड वैतागाने, पण प्रचंड हसू यायला लागल्याने, खुर्च्यांमधून पडायच्या बेतात होतो!! आणि आता मराठी मॅन पण वैतागलेले!! आता सगळ्यांनाच खुमखुमी चढलेली!!

मराठी मॅन १: सो व्हाय डोंट यू गो टू श्रीलंका?? सेटल डाऊन देअर?

मराठी मॅन २: लेका फ़ुकण्या ( ए, तू कान बंद कर आता, मी त्याला शिव्या ऐकवतो मस्त - हे मला) भXXXx तिकडे मुंबईत येता लेको, तिकडे काय मराठी शिकता का रे?? तू भेट रे साल्या बाहेर!! च्यायला, माज उतरवतो तुझा, मराठी बोलू नका म्हणतोय!!

नंतरच्या शिव्या न लिहिल्याबद्दल क्षमस्व वाचक हो! (कोणी वाचत असाल तर!)

मद्रमॅन : व्हाऽऽट इज धिस?? आय एम नॉट फ़ॉलोइंग यू गाऽऽईज!! स्पीक इन इंग्लिश, सो दॅट आय कॅन फ़ॉलो....

मराठी मॅन १: अबे, मेरी बात को समझ ध्यानसे, एक तो हम मराठीं में बोलना तो छोडने वाले नहीं, तेरी लॅंवेज इंटरनॅशनल हो या और कुछ...

मद्रमॅन: आय डोंट अंडरस्टॅंड हिंदी...

मराठी मॅन१ : वो तुम्हारा प्रॉब्लेम है, नहीं आती तो सीखो!!

आणि अस बरच काय काय वाजल!! त्यानंतर त्याच्या समोर तर मराठीतच बोलयचो आम्हीं अन त्याच्याशी बोलताना हिंदीतच बोलायचो!

सुरुवातीला त्याने कांगावा केला, पण आम्हां मराठी लोकांची डोकी जरा तरकटच राव!! एकदा खुन्नस म्हणजे खुन्नस, बस!! मद्रमॅन आता झक्कत हिंदीतही बोलतो!!!

आणि आम्ही सुखाने मराठी गप्पांचा फड त्याच्या समोर, त्याच्या नाकावर टीच्चून जमवतो!!

December 5, 2007

ब्लॉग जंकी

आज पहाटे चार वाजता हापिसचा ऑन कॉल मोबाईल किणकिणला!! मनातल्या मनात शिव्या घालत, कानाशी धरला तर पार साता समुद्रापलीकडून, राणीच्या देशातून हापिसमधला गोरा बोलत होता... काही तरी क्रिटिकल प्रॉब्लेम होता, अन मदत करतेस का म्हणून. नाही म्हटल तर चालणार नसतच!! नको रे बाबा आता, मला झोपायचय खरतर, उद्या बघू, अस सांगून चालत नाही!! मग उगाच आपल अर्थ नसलेल स्मॉल टॉक अन फालतू गप्पांचा प्रयत्न. पहाटे चारला गप्पा तरी काय मारायच्या डोळ्यांत झोप असताना?? काही जण मस्त गप्पा मारतात अन काही जण उगाच राजघराण्याकडून "स्टिफ़ अप्पर लिप" शिकवण घेऊन आल्यासारखे असतात वागायला. जाऊंदेत.

तर, प्रॉब्लेमवर काम केल अन मग सुटलाही तसा पटकन, दिडेक तासात, मग लगेच झोप येईना, अन मराठी ब्लॉगविश्वात भ्रमंती सुरु केली. कधी कधी वाटत, ब्लॉग जंकी होणार मी, का झालेय एव्हांना? पण खूप छान छान पोस्टस वाचायला मिळतात अन बर्‍याच वेळा प्रतिक्रिया द्यायचा मोह मी आवरते, उगाच आपल काय, जिकडे तिकडे आपल्या पाऊलखुणा उमटवत बसायच!! :D पण सही लिहितात मंडळी!! कधी कधी, म्हणजे बर्‍याचदा इतरांच लिखाण वाचून मला जाम कॉम्प्लेक्स येतो!! आपण काय भिकारचोट लिहितो अन का लिहितो अस वाटत! पण काय... आता व्यसन जडल्यासारख झालय थोडफार.... म्हणतात ना, नाविलाज को क्या विलाज, तस्सच अगदी!! असो.

तर, उठले तेह्वा बाहेर इतका गडद अंधार होता, इतकी निरव शांतता... आणि मग काम करताना, आणि नंतर भ्रमंती करता करत बाहेर नजर गेली तर अंधार पुसला गेला होता अलगद अन सकाळ हलके हलके उजळत होती.......इतक ग्रेट वाटल पाहताना!! म्हणून हा लेखन प्रपंच, शब्दांत पकडून परत कधीतरी अनुभवायला. तरी कठीणच आहे शब्दांत पकडण तस. तरीही बसलेय लिहायला, झालेच आता मी ब्लॉग जंकी! नक्कीच!!

कदाचित, एखाद दिवशी लांबलचक चाललेल्या कंटाळवाण्या रटाळ मीटींगमधून बाहेर पडल्यावर वाचल तर बर वाटेल का?? :)

पुरावे

पुरावे आणि उसासे,
सारंच आता फ़ोल आहे,
लांडग्यांच्या मस्तवाल जगात,
माणूस कवडीमोल आहे