December 17, 2007

मैत्रिणीची व्यथा

आज एका मैत्रिणीचा फोन आलेला. बर्‍याच दिवसांनी. ती पण बिझी आहे सध्ध्या, अन मी पण! निदान, मी खूप बिझी आहे, अस मी सांगते तरी!! म्हणजे हल्लीच ठरवल की अस सांगायच.

I hardly get time for my own things, you knowऽऽऽऽ ! कप्पाळ!!

पण काय करणार?? आयटीसारख्या क्षेत्रात आहे अन बिझी नाही म्हटल , म्हणजे समोरची व्यक्ती, अगदी काय ध्यान आहे अश्या नजरेने बघते असा काहीसा अनुभव! त्यापेक्षा खूपच बिझी आहे अस म्हटल, की समोरच्या व्यक्तीला जरा पटत असाव, की असेल बुवा आयटीमधली! माझ्या शेजारणीला पण मी बिझी असण्याच कौतुक! नसले तरी!! आम्ही कधी गप्पा मारत उभ्या असलो, अन तिच्या बहिणाबाई तिला भेटायला म्हणून आल्या तर त्यांना ती लग्गेच सांगणार, अग आजच दिसतेय ही तुला, नाहीतर इतकी बिझी असते!! आता असे बरेच 'आज' बहिणाबाईंनी माझ दर्शन घेतलय म्हणून ठीकेय!! असो। तर गाडी मूळ मुद्द्याकडे आणूया.

तर, मैत्रिणीचा फोन आलेला, अन खूपच उदास अन डिप्रेस्ड वाटली... काय झाल विचारल्यावर, म्हणाली, ऑफ़िसमधे पॉलिटिक्सचा त्रास होतो आहे... मजा म्हणजे त्रास देणार्‍या पण स्त्री सहकारीच!! इतका वैताग आला हे ऐकून! मैत्रिण सरळ, साधी आहे माझी, खरच। आत बाहेर अस काही नाही, छक्के पंजे फ़ारसे पटकन लक्षात येत नाहीत, येई पर्यंत वेळ निघून गेलेली असते. कामात चोख, म्हणून पाट्या टाकणार्‍यांच्या मते शिष्टच आहे!! हे कोड काय आजता गायत उलगडलेल नाही बुवा मला!! कामात चोख असण हे शिष्टपणाच लक्षण आहे?? नेहमीच टिपिकल गॉसिपिंग नाही, तसल्या गोष्टीत फ़ारसा इंटरेस्ट नसतोच तिला कधी, आणि मुख्य म्हणजे कोणाच्याही पुढे पुढे करायला जमत नाही तिला.

आणि म्हणाली, इथेच घोड पेंड खातय सध्ध्या!! त्रास देणार्‍या स्त्री सहकार्‍यांपैकी एक जण जरा सिनियर कामामधे, अन दुसर्‍या दोघी तिच्या पिट्टू!! पण सध्ध्या सिनिअर बाईंना हिच्यामुळे जरा स्पर्धा!! अर्थात अस काही हिच्या मनातही नव्हत। आणि मैत्रिणीचा स्वभाव माहित असल्याने, मी याबाबतीत १००% खात्री देऊ शकते! ते सगळ तिथूनच आलय. त्यामुळे सध्ध्या जोरदार आघाडी विरुद्ध एकटी उभी आहे!! बर, तक्रार तरी काय करणार? अस काहीच नाही की जे ती प्रूव्ह करू शकेल... पण त्यांच्या वागण्याच्या पद्धतीचा नाही म्हटल तरी त्रास हा तिला होतोच!! आणि पुन्हा त्यांच्याइतक्या क्षुल्लक पातळीवर ती उतरूही नाही शकणार.....

मी तरी तिला ह्या असल्या लोकांकडे दुर्लक्ष करायचा सल्ला दिलाय, पण डोळे उघडे ठेवून। जिथे जमेल अन गरज असेल तर, तडाखा दिल्याशिवाय रहायच नाही. स्वत: तर कोणाच्या वाटेला विनाकारण जात नाही ना? मग? इतर कोणी आपल्या वाटेला जाणार असेल, तर कधी कधी अरेला कारे म्हणण प्राप्त आहेच. मैत्रिणीच काम चोख आहे, हीच तिची सगळ्यात मोठी जमेची बाजू. अंगी गुण असतील तर व्यक्ती चमकल्याशिवाय राहणार नाहीच. हळूहळू मैत्रिणीची दखल ऑफ़िसात घेतली जातेय अन नेमक हेच खटकतय वाटत या दोघी तिघींना. का?? ते नाही ठाऊक.

कधीतरी मैत्रिणीला 'खटासी व्हावे खट, नटखटासी नटखट' हे धोरण स्वीकारावच लागेल मात्र. मी हे सांगितलय तिला. पाहू, म्हणाली.

तुम्हाला काय वाटत यावर??

December 16, 2007

सुहृद - भाग १

दीक्षित मास्तरांच्या घरी जरा लगबग सुरु होती. आज त्यांच्या लेकीला, जाईला, बघायला येणार होते. घरात सर्वात जास्त अस्वस्थ मास्तरच होते! खर तर, त्यांच्याच शेजारी रहात असलेल्या कुलकर्ण्यांनी हे स्थळ आणल होत, म्हणजे तस माहितीच असणार होत…

कुलकर्णी स्थळाची माहिती देताना म्हणालेही होते, "काळजी करू नका सर, अगदी चांगली माणंस आहेत ही. मला ठाऊक आहे, तुम्हांला जाईची काळजी वाटते, तुमच्या काळजाचा तुकडा आहे जाई, पण माझी खात्री असल्याशिवाय मी तुम्हांला अस तस घर दाखवणार नाही. अहो, माझ्या चांगल्या परिचयाची माणस आहेत…"

"नाही हो अप्पा, तुमच्या हेतूविषयी काहीच शंका नाहीत माझ्या मनात, पण तरीही मनात आपले नाही नाही ते विचार येतात हो… आणि पुन्हा, मी काही खूप काही डबोल बाळगून असलेला माणूस नाही. साधासुधा शिक्षक या गावातला. शिक्षणाचा बाजार करण आणि माया जमा करण, मला काही शक्य झाल नाही, यापुढे होणार नाही, त्यामुळे व्यवहारात माझ्यासारख्या माणसाची किंम्मत तशी शून्यच! मी आपला या गावातच राहिलो, शाळेत, विद्यार्थ्यांत रमलो. मनापासून शिकवल, पण या सार्‍याला व्यवहारात किंम्मत नाही हो.... आजच्या जगात तरी नाही! अन आताशा मला हे फार टोचत, खर सांगायच तर, तत्वांवर चालणारा माणूस मी, पण अस वाटत हल्ली कधी कधी की या तत्वांपायी मी आमच्या हिच्यावर अन जाईवर अन्याय करतो की काय... आता ह्या बघायला येणार्‍या मंडळींच्या काय अपेक्षा असतील, काय माहीत? उगाच न झेपणार काही असल तर? हुंडा वगैरे माझ्या तत्वांत बसणार नाही, रीतीप्रमाणे, खुशीने जमत तेवढ करणारच मी सगळ, पण त्यांच्याही मनाला आल पाहिजे... अश्या बाबी वरून बैठक मोडली तर, तुम्हालाही वाईट वाटायच.... "

"पैजेवर सांगतो सर मी तुम्हांला, अस काहीही होणार नाही बघा. अहो, ती माणसही तुमच्याच सारखा विचार करणारीच आहेत, पहालच तुम्ही....." आज परत एकदा, मास्तरांना हे बोलण आठवून गेल. अप्पांनी दिलेला भरवसा होता, पण स्वत: भेटल्याशिवाय, बोलल्याशिवाय काही खर नाही... मास्तर मनाशीच म्हणत होते.

मास्तरांच्या पत्नीची फारशी वेगळी अवस्था नव्हती. त्यांनाही चिंता लागलीच होती, जरा धाकधूकच होती. मनातल्या मनात, गजाननाला आळवून झाल होत... "देवा गजानना, सगळ काही व्यवस्थित पार पाड रे बाबा! तुला एकवीस संकष्ट्या मोदकांचा नैवेद्य दाखवीन बाबा... एवढस गाव रे, त्यात असली बातमी लपूनही राहणार नाही, आणि हे जमल नाही तर, लोकांना लगेच चघळायला विषय!! नकोरे गजानना, असल काही..." किती वेळ त्या गजाननाला आळवत होत्या....

अन जाई? जराशी गोंधळलेली, जराशी वैतागलेली... उगाच जरा धडधडत पण होत! शेजारच्या अप्पांची सुनिता येऊन चिडवून गेलीच होती!! एकदम छान जोडा शोभेल म्हणे!! एवढ काही कौतुक नकोय करायला त्याच!! जाईने उगाच नाक उडवल!!

तिला आठवल, सुनिताने फ़ोटो आणला होता दाखवायला....

जाईने आपल खूप लक्ष न देऊन पाहिल्यासारख दाखवल खर सुनिताला, पण सुनिताही जाईला लहानपणापासून ओळखत होतीच!! "इथेच ठेवून जाऊ का ग फोटो?" मिश्किलपणे हसत हसत सुनिता विचारत होती, "नाही म्हणजे कस, की मी इथून गेले ना, की कस अगदी नीट बघता येईल हो फोटो!! काय??"

"सुनिटलेऽऽऽऽ!!" सुनिताच्या पाठीत एक धपाटा बसला!! तरीही सुनिताच हसणं काही आवरेना! मग दोघी मैत्रिणी हसत सुटल्या!!

थोड्या वेळाने सुनिताच जरा गंभीर होत म्हणाली, "जाई, अनिकेत खूप चांगला मुलगा आहे, समजूतदार आहे, आवडेल तुला ग.... माझ्या चांगल्या ओळखीचा आहे. त्यांच कुटुंबच चांगल माहितीतल आहे आमच्या. अप्पांची इथे बदली होऊन यायच्या आधी आम्ही दुसर्‍या गावी होतो तेह्वा ते शेजारीच होते आमचे, एकत्रच वाढलोय ग आम्ही, अगदी बहिण भावासारख. अगदी तुला जस आवडेल तसच घर आहे ग त्यांच.. काका आणि काकी खूप प्रेमळ आहेत बघ. तू नाही म्हणू नकोस ग..."

"अग पण..."

"पण काय आता? जाई, माणस चांगली आहेत, संस्कारांना मानणारी आहेत, स्वाभिमानी, सचोटीने वागणारी आहेत. अनिकेतलाही चांगली नोकरी आहे, एकमेकांना जपून, धरून राहणारी माणस आहेत ग... तुझ्या सारख्या मुलीला जस मिळायला हव, तस घर आहे ग अगदी...... असच होत नं मनात तुझ्या?"

"हो, अग पण , त्या मुलालाही आवडायला हवी ना मी?? मी अशी साधी..."

परत एकदा मिश्किल हसत सुनिता म्हणाली, "आवडलीयेस ग!! पाहिलय त्याने तुला फ़ोटोत, मीच दाखवला त्याला फोटो..."

थक्क झालेल्या जाईच्या हातावर फोटो ठेवून सुनिता हसतच तिथून निघून गेली होती... जाईची नजर आपसूक फोटोकडे गेली, तेह्वा, अनिकेतची हसरी नजर आपल्याला काही विचारतेय अस उगीच तिला वाटून गेल! इतकी मनाचा ठाव घेणारी नजर.......

आता परत एकदा जाईला सगळ आठवल, आणि उगाच तिची धडधड वाढली! आज प्रत्यक्ष भेट होणार होती......

अपूर्ण....

सुमल्याची आश्रम वारी!!... (३)

"रे, माका काय न चलूक?? पण सुमल्याक पण विचारुक व्हया मां? तेणी हो म्हणूक व्हया मां? आयला तर बराच होईत, आमका ही काळजी नाय होईत, आणि पोरग्या आसाही चुणचुणीत, काय हो मास्तर, तुमका काय वाटता??"

"माझ अनुमोदन आहे हो!! हुशारच ती, पण शिकली नाही!! नाहीतर आज गावाचे नाव काढले असते हो पोरीनं!! हंऽऽऽ! कमी का समजावले मी तीस आणि तिच्या आईस आणि बापूसाक?? पण नाहीं!! कोणी फारसे मनावरच नाही घेतले!! असो. रे बाबल, येऊ दे हो सुमतीला आमच्या सोबत. भारी तीक्ष्ण नजरेची पोर आहे होऽऽऽ आणि तुझ्या काकीबायची आवडती पण. बायका बायका घालतील घोळ एकत्र, आमच्या डोक्यांस शांतता!! कसें??"

आणि अश्या रीतीन ठरला, काका, मास्तर आणि दोघांचे फ़्यामिल्ये, गुरव आणि सुमल्या, येवढे मंडळी जावन आश्रम बघून येतली.

सुमल्याक बातमी देवक बाबल सुमल्याक हाकारतच तेच्या घरच्या ओसरीर येऊन ठेपलो.

"सुमल्याऽऽऽऽऽ गो सुमल्याऽऽऽऽऽ!! चल, हिकडे ये बघया चटचट!! गो सुमल्या!! अगो, चल लवकर, माका कामा आसात गोऽऽऽ! काय फक्त तुझ्या पाठसून बातमे देवक धावत रवतलय काय दिसभर?? चल, चल!! "

"रे, काय झाला, मेल्या वराडतस कित्या धोतराक आग लागल्या सारखो?? काऽऽऽय, काय झाला?"

"गो, सामान बांधूक घे, समाजलय? तुका जावचा आसा, आश्रम बघूक... बरोबर काका, काकीबाय, मास्तर, मास्तरीणकाकी, गुरव सगळे आसत, तेह्वा तशी चिंता करा नको, काय तुका येकट्याकच धाडणव नाऽऽय.... पण थय सगळा डोळे उघडे ठेवन बघ, समाजलय मां?? येकदम वेवस्थिशीर रिपोर्ट मिळाक व्हयो हयसर, कितपत पाण्यात आमी आसव ता कळाक व्हया! आपले अडाणी कोकणी लोक म्हणान कोणी शेंडी लावूक जातीत, तर तसा होता कामा नयेऽऽऽ, आयला मा ध्येनात?"

सुमल्याचो वासलेलो आ अजून तसोच होतो, आता शेहराकडे जाणा तेका तसा नवीन नव्हता, पण तेची आपली ठरलेली वारी होती, आणि एक मामाचा ठिकाण सोडून अजून खयच ता फारसा जावक नाय होता. आणि आता एकदम आश्रम बघूक जावचा??

"अगोऽऽऽऽ काय?? समाजला का नाय तुका?? जातलय मां?? "

"गेऽऽऽऽ बाये माझ्याऽऽऽ!! काय सांगतय तरी काऽऽय.... खराच सांगतसय का भगल करतसय?? माका नेतत आश्रम बघूऽऽऽक?? रे, रव रे, चाय हाडतय इल्ली......"

चाय बरोबर सुमल्यान बाबल्यापुढे रव्याचो लाडू पण ठेवलो। चाय आणि लाडू खात खात बाबल्यान आयुष्यात पहिल्या खेपेकच सुमतीक सूचनाच सूचन दिले अन सुमल्यान पण ते ऐकान घेतले. प्रथमच असा दृश्य दिसला की सुमल्याचा त्वांड बंद आणि बाबल बोलतासा!! सुमल्याची ओसरी हो ट्रान्स्फ़र शीन बघान धन्य झाली!! पण गावच्या इज्जतीचो आणि भलायकीचो सवाल होतो ना!!

आणि मग, प्रस्थानाचो दिवस उजाडलो! एव्हाना, महाराज पण बाकीच्या पंचक्रोशीत फिरणार होते, आजूबाजूच्या गावातल्या लोकांक त्येंच्या पवित्र दर्शनाचो लाभ देणार होते, आणि काय काय करुचो त्येंचो विचार होतो हे त्या श्रीकृष्णाकच ठावक होता!!

आश्रमाक जातले लोकांच्या प्रवासाखातेर, एका भक्ताची आरामदायक क़्वालिस डायवर सकट तयारच होती, तर, शुभस्य शीघ्रम म्हणत, बर्‍याश्या मुहूर्तावर, सगळा लटांबर गाडीत बसून आश्रमाच्या वाटेक लागला येकदाचा.....


अपूर्ण....

December 14, 2007

मार्गी दूरच्या एकल्या......

दिठ तुझी माझी कधी,
क्षणी एका रे गुंतली
मौन आर्जवाची तुझ्या,
वेडी भूलही पडली

अश्या वेड्या वेडासाठी,
केली आयुष्याची होळी
झुगारूनी ऋतू सारे,
वाट काटेरी धरली

वेड हेच आता माझे,
आहे माझ्या सोबतीला
वाट चालते सांगाती,
मार्गी दूरच्या एकल्या......

December 8, 2007

मी ब्लॉगतेय!!

मागच्याच एक पोस्टमधे मी म्हटलय ना, मला दाट शंका येतेय की मी ब्लॉग जंकी बनत चाललेय म्हणून?? आता ती शंका खात्रीत बदललेली आहे! अगदी खात्रीच झालीये माझी, शंभरच काय हजार टक्के, की मी एकदम अव्वल दर्जाची ब्लॉग जंकी बनलेय म्हणून!!

जेह्वा सुरुवातीला एक मित्राने सुचवल की ब्लॉग बनव स्वत:चा वगैरे, तेह्वा मी अगदी खोडूनच काढल त्याला!! छे, छे, मला नाही जमणार वगैरे!! तशी जरा निरुत्साहीच होते या सगळ्या प्रकरणाबद्दल. मग जेह्वा त्याने ठरवलच अगदी, की माझा ब्लॉग असायलाच हवा, तेह्वा, हो, हो केल आणि थोडेफ़ार कष्ट घ्यायचा प्रयत्न केला!! :P

म्हणजे ते टेंप्लेट निवडण वगैरे, वगैरे… तपशिलात जात नाही कारण, सगळ्यांनाच माहीत आहे काय काय कराव लागत ते… :P हे सुरुवातीचे कष्ट घेणे प्रकार जरा वैतागवाणा. आणि मी जऽऽऽराशी(च) आळशी आहे, त्यामुळे, हे असे कष्ट कोण घेणार, हे एक मोठ्ठ प्रश्न चिन्हच! आणि ही सगळी पूर्वतयारी संपली की मग, लिहायला सुरुवात करायची!! फारच लांबचा पल्ला होता!!

पण मित्र तारी, अन ब्लॉग सुरु करण्यातही मदत करून देई!! नंतरच्या बर्‍याच छोट्या, किचकट अन महत्वाच्या गोष्टी या माणसान अगदी न कंटाळता केल्या. किती आभार मानावे तेवढे थोडेच आहेत, पण त्याला नाही आवडणार, म्हणून, इथे एका वाक्यात मनापासून मानतेय. अगर तुम नहीं होते तो मेरा ब्लॉग नहीं होता!! :P

आणि मग, पोस्टायला सुरुवात केली, मिळणार्‍या कमेंट्सनी पण उत्साह वाढत गेला, आणि मंडळी वाचतात आपण लिहिलेल, ही भावना पण सुखावणारी तर खरीच. आता हा उत्साह किती दिवस टिकतो ते बघू!! तो भाग अलाहिदा!! सध्ध्या तरी हे सगळ मी मस्त एंजॉय करतेय.

आता यात कसला आलाय जंकीपणा अस वाटतय का तुम्हांला?? तर तस नाहीय, मी सध्ध्या इतर ब्लॉगही खूप वाचते, ते ही नॉर्मल आहे, म्हणता?? पण माझ नुसते पोस्ट्स वाचूनच समाधान नाही होत आताशा, मला त्यावर पडणारे कमेंटस पण वाचायचे असतात आणि आता तर आधी कमेंट्स वाचून, कमेंटमधे काय लिहिलय ते कळाव, त्याचा अर्थ लागावा म्हणून मी पोस्ट्स वाचते!!

बोला आता!!