January 9, 2008

नवीन वर्षाचा पहिला धक्का अन खरेदी!!

संथपणे नवीन वर्ष उलगडतय म्हणता म्हणता, गेल्या वीकांताला चांगलाच पचका झाला!! गेला आठवडा तसा शांतच गेला, म्हणजे ऑफिसमधे म्हणतेय मी। कुठलाही सर्वर मोडला नाही, कुठलही सॉफ्टवेअर मोडल नाही॥सगळ कस शांततापूर्ण. बर वाटल, कधी नाही ते जरा आराम केला. वर्षाची सुरुवात अशी सुखदायक पाहून अगदी धन्य झाले!!

शनिवारी, इथेच राहणार्‍या मैत्रिणीचा फोन आला, घरी येतेस का रहायला म्हणून , आता हे दोघे नवरा बायको, माझे अगदी चांगले मित्र आहेत, आणि त्यांच पिल्लूही मला बिलगत आत्त्या, आत्त्या करत। आणि मजाच असते यांच्याकडे जायच म्हणजे. खूप गप्पा, एकत्र केलेल जेवण, पाहिलेले सिनेमे, पिल्लूबरोबर केलेली धमाल, हसण, जुन्या आठवणी... तर आलेच, म्हणत धावलेच सगळी आवरा आवर करून त्यांच्या घरी. तसही आम्ही साधारण पंधरा एक मिनिटांच्याच अंतरावरच राहतो.मग काय, एकदा तिथे पोचल्यावर हसण, खाण, सिनेमे पाहण, पिल्लाची चिव चिव, सगळ मजेत नेहमीप्रमाणेच चाललेल. संध्याकाळी फिरायला गेलो, एकूण दिवस मजेत गेला. रविवार आणखीनच मस्तपैकी आळसात गेला, छान जेवलो, सुपारी चघळली, परत सिनेमा पाहिला, संध्याकाळी बाहेर जाऊन आलो, दोन्ही दिवशी गप्पा तर इतक्या केल्या की पुढच्या वीकांतापर्यंतची बेगमी झाली!!! :)

सोमवारी सकाळी घरी यायला निघाले, आणि घरी पोचल्यावर पर्समधे हात घातला तर किल्ली गायब!!

सहसा मी किल्ली नेहमीच्या एकाच कप्प्यात ठेवते, पण न जाणो कुठे, इथे तिथे ठेवली असेल म्हणून अख्खी पर्स उलटपालट करून शोधल... किल्ली नव्हतीच! तरी अजून सामानाची सॅक बाकी होतीच, ती देखील सामान काढून उलटी पालटी करुन पाहिल, त्यात पण नाही!! आणि हे सगळ, फ्लॅटच्या दारासमोरच!! दुसर काय ऑप्शनच नव्हत! तसाच परत मैत्रिणीच्या घरी फोन ठोकला, ती बिचारी पिल्लाला शाळेत पाठवायच्या तयारीत, तरी तिनेही शोधलेच घरी वेळात वेळ काढून। तोपर्यन्त मी ही परत त्यांच्या घरी जाऊन धडकलेच होते. मी अन मित्र जोडप्याने विचारविनिमय करायचा निष्फळ प्रयत्न केला. त्यातून उत्पन्न काहीच झाले नाही!! शेवटचा उपाय म्हणून पिल्लूलाही विचारले, कारण साहेबांना सवय आहे वस्तू काढून तिच्याशी खेळायची अन आत्त्याची पर्स म्हणजे, त्यावर तर हक्कच ना!! :) आता आत्त्याच्या लॅपटॉपवर हक्क आहे, तर पर्सच काय एवढ मोठ्ठ?? :) :) पण एक मात्र आहे, समजा, एखादी वस्तू आमच्या या पिल्लाने घेतली असेल ना, आणि जर ती सापडत नसेल आणि जर पिल्लूला विचारल की तू घेतली होतीस का? तर आमच हे गोडूल सगळ सांगत, कधी घेतली, ती घेऊन काय काय खेळ केला, कुठे टाकली , घरातून बाहेर टाकली का, पुढच्या गॅलरीतून का मागच्या वगैरे, वगैरे!! आणि हे सगळ, अगदी निष्पाप चेहर्‍याने, मोठे मोठे भोकर डोळे करुन आणि चेहर्‍यावर एक गोडस, कशी जम्मत झाली, ह्या थाटातल हसू घेऊन! तुम्हाला चिडायचा काही स्कोपच नाही!! तर पिल्लानेही मोठ्ठ नाऽऽऽऽही अस सांगून दिल!

त्यावर,त्याच्या बाबानेही लगेच तू किल्ली दिलीस ना, तर आत्त्या मोठ्ठ चॉकलेट देईल अस आमिष दाखवल (शोभतो की नाही बाबा एचआरचा पाईक!) तरी उत्तर बदलायची तयारी नव्हती, त्यावरून तर स्पष्टच होत सगळ, पण थोड्या वेळातच एका चिमुकल डोक प्रकाशमान झाल आणि भरभर उत्तर यायला लागली!!

"मी माळ्यावर टाकलीये!!... कुठाय चॉकलेट आत्त्या??... " परत एकदा थोड्या वेळाने, " मी ना, मी ती बाथरूममधे ठेवेलीये बेसिन पाशी... आत्त्या, तू मला चॉकलेट देणारे का?? हो ना?" हे अगदी गोड आवाजात अन त्याहून खतर हसून दाखवून!! परत एकदा, आता शाळेत जाता जाता, "आत्त्या, तुझी चावी हरवलीये का?? मग तू इथेच ये आता, मी नी, मी ती फेकून दिलीये बाल्कनीतन.. चॉकलेट आण हां.... टाटा!! " या सगळ्या गोंधळात बाबा मधून मधून निरर्थक वाक्य पेरत होता, "अरे चॉकलेट फक्त चावी शोधून दिलीस तर.." वगैरे, पण नसत्या गोष्टींकडे पिल्लू लक्ष देत नाही!! असो. पिल्लाच्या वागण्यान, थोडफार मनावरचा ताण हलका झाला होता खरा. मग परत एकदा किल्ली शोधून, ती न सापडताही, अस्मादिक सोमवार असल्यान, (आणि हापिसात सोमवारीच उपस्थिती नसल्यास बॉस ताताथैय्या करेल हे ओळखून) ऑफिसला रवाना झाले. कित्ती कर्तव्यपरायणता किनै!! असो.

चेहर्‍यावर ताण दिसत असला पाहिजे, कारण कधी नाही ते बॉसने विचारल काय झालय, आणि कारण सांगितल्यावर, उद्या किल्ली नाही सापडली तर, सगळ कुलूप वगैरे बदलूनच ऑफसला ये, म्हणाला, उशीर झाला तरी चालेल, अशीही परवानगी दिली। कित्ती ग तो माझा गुणाचा बॉस, अस म्हणावस वाटल अगदी!! मग रात्री परत एकदा वरात मित्रघरी. हसत मुखान स्वागत झाल, पिल्लाची मिठी परत एकदा गळ्यात पडली, गप्पा, सिनेमा॥परत एकदा छानस हवस वाटणार रुटीन झाल. दुसर्‍या दिवशी मी अन मित्र जाऊन नव कुलूप, नवी किल्ली हे सगळे सोपस्कार करून आलो. हापिसात आल्यावर बॉसनेही सगळ सेफ आहे ना आता, अशी चौकशी केली. फणस आहे तो अगदी.

शनिवारनंतर एकदम मंगळवारी रात्री ऑफिसमधून गेल्यावर घरात परत पाऊल ठेवल। रात्री घरी पोचले नाही तोच पिल्लाचा फोन आला, "आत्त्या, तू का गेली घरी? आली का नाही? आता येते का?" ह्या पिल्लाच्या प्रेमात पडण एकदम सोप्प आहे!! :) नव्या किल्लीची एक आवृत्ती मित्रघरी पण आहे आता!

असो. परत एकदा नवी किल्ली आणि जुन घर अस नव्या वर्षात रुटीन सुरु झालय. आणि, नवीन वर्षाची हीच ती माझी अक्कलखाती जमा केलेली नवी खरेदीही !! :D

January 1, 2008

असच, मनातल काही बाही....

बघता बघता, २००७ संपल आणि २००८ उजाडून दुसरा दिवस पण संपत आलाय :) काल दिवसाची सुरुवात सही झाली!! सुट्टी होती, त्यामुळे एकदम आराम केला! सध्ध्या इतक घड्याळाच्या तालावर नाचाव लागत ना, की अर्धा दिवस जरी सुट्टी मिळाली तरी मस्त वाटत! :) आजपासून परत एकदा रुटीन सुरु झालय, पण सगळे अजून तसे सुट्टीच्याच मूडमधे आहेत, त्यामुळे तसा आरामच आहे.

तस काही संकल्प वगैरे या वेळी केले नाहीत, कारण, असे काही संकल्प केले की पहिल्याच आठवड्यात त्यांची वाट लागते, हे ठरलेल! पण काही काही गोष्टी करायला खूप आवडतील, जस की टॅक्सच्या बाबतीत पहिल्यापासून व्यवस्थित सगळ्या नोंदी ठेवण, म्हणजे आयत्यावेळी धावपळ टाळता येईल. :D समोरच्याला नाही म्हणायला शिकण, कधी कधी हे नाही म्हणणं खूप कठीण होत, पण ते आवश्यक ही असतच. वाचन परत एकदा वाढवण.... आजकाल, वाचन खूप कमी झालय :(. कामाच्यापलिकडे जाऊन थोडा वेळ स्वतःचा, फक्त स्वतःचा म्हणून बाजूला ठेवण, परत एकदा फोटोग्राफीकडे वळण... मारूतीच्या शेपटासारखी यादी आहे... चांगले सिनेमा पाहण, गाणी ऐकण, हे न ते, कितीतरी गोष्टी करायला आवडतील......

यात पुन्हा नवीन वर्षाच्या पोतडीत माझ्यासाठी अन माझ्या अवतीभवतीच्यां लाडक्या लोकांसाठी काय आहे हे जाणून घ्यायची उत्सुकता आहेच, कारण आपण खूप काही ठरवल, तरी केवळ तेवढच पुरेस नसत! आणि माझ्या सभोवतालच्या लाडक्यांच्या आयुष्यात काय घडत, त्याचे बरे वाईट परिणाम माझ्यावरही होतातच ना!! असो.

अजून तरी, वर्ष संथ गतीने उलगडतय, तेह्वा, मीही तसच त्याच लयीत सध्ध्या नवीन वर्षाच स्वागत करायच ठरवलय, आगे आगे देखेंगे होता है क्या..... :) आणि आत्ता हे... एका सहकार्‍याच लग्न ठरतय आणि बाकीचे त्याला २९ फेब्रुवारीला लग्न करायचा सल्ला देताहेत!! ४ वर्षातून एकदाच लग्नाचा वाढदिवस साजरा करावा लागेल म्हणे!! :D :P

December 30, 2007

संकल्पाची ऐशी तैशी

जसजस नव वर्ष जवळ येतय, तसतस नवीन वर्षाचे संकल्प, या विषयाला चांगलीच मागणी आणि धार चढायला लागलेली दिसतेय! बर्‍याच अनुदिन्यांवर देखील नवीन वर्ष, नवे संकल्प इ. इ. वर लेखण्या सरसावल्या गेल्यात!! बर्‍यापैकी चावीफळे (पक्षी: कीबोर्ड) बडवून झालेत! बर्‍याच उत्साही जनांनी 'नेमेचि येतो मग पावसाळा' च्या धर्तीवर 'नेमेचि करु या संकल्प आता' म्हणून संकल्प केले असतील. हां, आता अजून १ जानेवारी २००८ आणि पुढच वर्ष उजाडलेल नाही, त्यामुळे, हे संकल्प खरोखरीच राबवले जाताहेत का ते मात्र कळायला अजून वाव नाही!! अर्थात, घोडा मैदान जवळच आहे म्हणा, कळेलच लवकर कोण किती दृढनिश्चयी आहे, आणि संकल्पांची घोडी कुठपर्यंत दामटली जाताहेत ते!!

मला विचाराल तर, माझा काहीही संकल्प नाही!! आतापर्यंत संकल्प करण्याचे अन ते डोळ्यांदेखत आणि मनादेखत खितपत पडण्याचे अन पाडण्याचे भरपूर प्रयत्न आणि प्रयोग आपसूकच झालेत. त्यात परत काय आहे, की मुळातला पिंड आहे गोवा, कारवार वगैरे या भागातला, तेह्वा उगाच कटकट, दगदग करायला आवडत नाही! सुशेगात राहण्याला प्रथम पसंती!! त्यात हे असल काय बसत नाही हो!! जेवढ काही जिवाला त्रास न देता, सहजगत्या होऊ शकत तेवढच करायच, हे ब्रीदवाक्य. स्वतःच संकल्प करायचे, स्वतःच त्याची आखणी करायची, व्यवस्थित फूल प्रूफ प्लॅन करायचा, किती कष्टाच, अन वेळखाऊ काम आहे माहित आहे का? अन भरीस भर म्हणून पुन्हा त्याची अंमल बजावणी, ती पण आपणच स्वतः करायची... परत एखाद दिवशी समजा नाहीच जमल, तर पुन्हा आपणच आपली खरडपट्टी काढायची!! आता आहे का?? म्हणजे आपणच आधी सगळ ठरवायच वगैरे, म्हणजे, संपूर्णतः आपण या संकल्पनेचे मालक असतो, नाही का?? पण सरते शेवटी ही संकल्पना, किंवा संकल्पच आपले मालक बनून जातात, अशी काहीशी परिस्थिती!! हे काय बरोबर वाटतय का, सांगा बर! सांगितलेत कोणी नको ते धंदे?? म्हणजे जर आपण ठरवणार असू, की आपल्याला अमूक अमूक, अस, याप्रकारे करायचय बरका आता नव्या वर्षापासून वगैरे, तर एखाद दिवशी ते नाही केल म्हणून काय बिघडणारे का??? पण तस नसत रे सायबा......

संकल्प केलाय, मग तो पार पाडायला हवा, असा काहीतरी अलिखित नियम आहे म्हणे!! म्हणजे, आपली स्वतःची काहीच हरकत नसते एखाद दिवस नेहमीच "संकल्प नामक रुटीन" बदलायला, पण ज्या कोणाला आपल्या संकल्पाची कल्पना असते त्या सर्वांची मात्र असते!! मग आधीच डोक्यावर ते संकल्प नामक ओझ आणि भरीला भर म्हणून सर्वांच्या हरकतीच ओझ!! सरळ साध असणार आयुष्य उगाचच खड्ड्यात घालायच असेल तर खुशाल करा संकल्प!! होऊनच जाऊंदेत मग!!

तर, तुम्हां सार्‍या उत्साही जनांना शुभेच्छा, संकल्प करण्यासाठी, ते अमलांत आणण्यासाठी आणि यदाकदाचित ते मोडलेच, तर फारस वाईट न वाटून घेण्यासाठी, आणि सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे आजूबाजूच्यांच्या कमेंटस धीरोदात्तपणे एका कानाने ऐकून दुसर्‍या कानाने सोडून देण्यासाठीही. प्रयत्नांती संकल्पेश्वर म्हणे!!

तेह्वा, चालू देत तुमच संकल्पवाल्यांच. मी तरी आपलं, मस्तपैकी संकल्पविरहीत सुशेगात जगायच म्हणते यावर्षी!!

पण, आत्ता एक सुचल!! माझ्या ब्लॉग वाचक मायबापांसाठी एक आयडिया सुचली!! तुम्हां सार्‍यांना एक मस्त संकल्प सुचवू का?? :D

जेह्वा, जेह्वा, इथे या अनुदिनी वर याल, काही वाचाल, तर त्याबद्दल आपल मत जरुर सांगायच. संकल्प कसा वाटतो?? :) :D अगदीच काही नाही , तर निदान हाय हॅलो तरी म्हणा की!! :) म्हणजे कस, भेटल्यासारख वाटत ना, म्हणून! :) परत एकदा, येणार्‍या नववर्षाच्या शुभेच्छा!! :)

शुभेच्छा


येणार्‍या नवीन वर्षाच्या तुम्हां सार्‍यांना खूप सार्‍या शुभेच्छा!!

December 26, 2007

शब्द पसारा

कधी कधी काय होत ते समजत नाही खर तर. इतका कंटाळा दाटून येतो आतून, काही स्पष्टीकरण नसत त्यासाठी. जणू काही अंतर्मनावर कसल तरी मळभ दाटून आलेल असत. काहीच नकोस वाटत, लेखन वाचन, शब्द... सार काही परक वाटत अगदी. अस वाटत की मी कुठेतरी उभी आहे अन एक विशिष्ट परिघावर हे सार आहे. म्हणजे हेच, लेखन, वाचन, शब्द, ह्या सगळ्या गोष्टी. इतर वेळी मी यांच्यापासून स्वत:ला वेगळ काढूच शकत नाही, श्वास घेण्याइतकच ते ही सहजच आहे, पण कधी कधी हे ही परकच वाटाव?

अस वाटत की आहोत तिथूनच हात लांब केला तर येईलही आवाक्यात, पण जस, ज्या प्रमाणात हवय, ज्या कसदारपणे हवय, तस नाही आल तर? जरा वेळाने, हे अप्राप्य प्राप्त करण्याची खरच इच्छा आहे का इथपासून सुरुवात होते! काय आहे हे? मला स्वत:लाच कळत नाही कधी कधी. काय चाललय? कुठे जायचय, मकाम कुठे आहे, आहे का? का नुसतच जिप्सी होऊन भटकायच आहे? नक्की काय करायच आहे, ह्याचाच गोंधळ उडल्यासारखा होतो माझा. लक्ष्याचा शोध म्हणावा का?? स्वत:चा शोध? उगाच मोठे शब्द पण नाही वापरायचे मला.

ही तक्रार नाही आहे, किंवा मी रडगाणही गात नाही आहे, असच थोडस स्वत:शीच संवाद साधायचा हा एक प्रयत्न आहे. स्वत:ला शोधायचा म्हणूया हव तर.

आणि ही सगळी तगमग उराशी जपत, परत ते सगळे व्यवहारातले मुखवटे घालून जगातही यशस्वीपणे वावरायच, वावरतेही. तेही आवश्यकच ना? अजिबात तक्रारीचा सूर नाही त्याबद्दल, एक निरीक्षण नोंदवल, इतकच. जगाबद्दल वगैरे माझी मुळीच तक्रार नाही, किंवा जग विरुद्ध मी, किंवा जगाने माझ्यावर अन्याय केलाय असले हास्यास्पद दावे मी मुळीच करत नाही. मला वाटत, कधी कधी आपला स्वत:चाच दावा असतो स्वत:शीच. स्वत:लाच समजावयाचे, काय समजावयाचे पण?

अन कधीतरी शब्द पण पोकळ वाटतात! पाण्यावरचे बुडबुडे जणू. काय अन कस? काही काही अवस्था अश्या असतात ना, की त्या स्वत:च अनुभवायच्या, स्वत:च जळायच अन स्वत:च ती तगमग पण अनुभवायची! त्या कोणापाशी बोलून दाखवता येत नाहीत, बोलावस वाटत नाही असही नाही, पण एक तर योग्य शब्द सापडत नाहीत किंवा ते शब्दांच्या पलिकडे पोचलेल असत. मग बोलायची गरज पण संपून जाते.

विचित्र झाल आहे! स्वत:च्याच मनाशी असलेली बांधिलकी तुटतेय का? काहीतरी स्वत:शीच एक नाळ तुटल्यासारखा अनुभव, होता होता, एक राहून गेलेला संवाद जणू, की नुसताच जड झालेला शब्द पसारा?

कधीतरी एकदा असच,
अवती भवती फेर धरत,
सभोवताली हसत नाचत,
शब्द म्हणाले खेळ खेळत.....

म्हणाले, चल ना, जाऊ,
उंच शब्दभरार्‍या घेऊ,
जाणीवा, नेणीवांच्या जगात
एक चक्कर टाकू अन,
असच जरा भटकून येऊ....

हातात हात गुंफत,
आणि मनात गाणी जागवत,
एकमेकांना सोबत करत,
निघालो असच वाटचाल करत.
भिंगरीसारखे भिरभिरत,
पाण्यासारखे झुळझुळत,
उन्हांसारखे तळपत,
आणि सावलीसारखे शांतवत.

मधेच वाटत, खेळ संपला......
हात कधीचाच हातातून सुटला,
शब्दांच जणू कुरुक्षेत्र होता,
वावर नशिबी असेल का इथे,
अश्वत्थाम्याच्या जखमेच दु:ख सोसत?