September 7, 2008

विराणी

कशास मन हे जाते गुंतून,
जर केवळ दो घडीचे रंजन;

क्षणैक भासे, सरले मीपण,
अंतरी परी स्वत्वाचे गुंजन;

कशास होतो जीव घाबरा,
भवताली भरला ना मेळा?

भासे मृगजळ,कधी भासे रण
निसटे ऐसे जीवन क्षण क्षण;

रात दाटते, दिन गुदमरतो,
आर्त श्वासही परका होतो;

जिवाशिवाची भेट नसे अन्,
सखी सावलीही देई अंतर;

मौनामध्ये दु:ख लपेटूनी,
खुळा जीव शोधे सांगाती;

कुणी ऐकावी, कुणी सांगावी,
विकल मनाची विद्ध विराणी....

3 comments:

Vishakha said...

aprateem! khoop avadli kavita.
agadi pratyek kadavyatla pratyek shabd avadla.

khoop haluvarpane vikalata shabdat pakadli ahes.

Yogi said...

आयटे.. कसली मस्त कविता लिहिली आहेस.. खुपच आवडली.. :)

यशोधरा said...

विशाखा, थँक्यू :)
योग्या, धन्यवाद :) पोचलस हयसर तर!